ரொட்டியின் கடைசித் துண்டைக் கொண்டு டாம் கிங் தன் தட்டில் ஒட்டியிருந்த கடைசி சிறு அளவு மாவுக் குழம்பையும் துடைத்தெடுத்து, கிடைத்த அந்தக் கலவையை மெதுவாகவும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் மென்று விழுங்கினான். மேசையிலிருந்து எழுந்தபோது, தான் தெளிவாகப் பசியுடன் இருப்பதை உணர்ந்தான். ஆனாலும் சாப்பிட்டவன் அவன் ஒருவனே. மறுபுற அறையில் இருந்த இரண்டு குழந்தைகளும் இரவு உணவு கிடைக்காததைத் தூக்கத்தில் மறந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக சீக்கிரமே படுக்கைக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தனர். அவன் மனைவி எதையும் தொடவில்லை; கவலையுடன் அவனை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த, மெலிந்தும் களைப்புற்றும் காணப்பட்ட பெண். ஆயினும், முன்பு இருந்த அழகின் சில அடையாளங்கள் அவள் முகத்தில் இன்னும் இருந்தன. குழம்புக்குத் தேவையான மாவை எதிரே உள்ள வீட்டில் வசித்த அண்டை வீட்டாரிடம் கடனாக வாங்கியிருந்தாள். கடைசி இரண்டு அரை-பென்னிகளும் ரொட்டி வாங்குவதற்கே சென்றுவிட்டன.
