ஒரு துண்டு மாமிசம் - ஜாக் லண்டன்

ரொட்டியின் கடைசித் துண்டைக் கொண்டு டாம் கிங் தன் தட்டில் ஒட்டியிருந்த கடைசி சிறு அளவு மாவுக் குழம்பையும் துடைத்தெடுத்து, கிடைத்த அந்தக் கலவையை மெதுவாகவும் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும் மென்று விழுங்கினான். மேசையிலிருந்து எழுந்தபோது, தான் தெளிவாகப் பசியுடன் இருப்பதை உணர்ந்தான். ஆனாலும் சாப்பிட்டவன் அவன் ஒருவனே. மறுபுற அறையில் இருந்த இரண்டு குழந்தைகளும் இரவு உணவு கிடைக்காததைத் தூக்கத்தில் மறந்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக சீக்கிரமே படுக்கைக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தனர். அவன் மனைவி எதையும் தொடவில்லை; கவலையுடன் அவனை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த, மெலிந்தும் களைப்புற்றும் காணப்பட்ட பெண். ஆயினும், முன்பு இருந்த அழகின் சில அடையாளங்கள் அவள் முகத்தில் இன்னும் இருந்தன. குழம்புக்குத் தேவையான மாவை எதிரே உள்ள வீட்டில் வசித்த அண்டை வீட்டாரிடம் கடனாக வாங்கியிருந்தாள். கடைசி இரண்டு அரை-பென்னிகளும் ரொட்டி வாங்குவதற்கே சென்றுவிட்டன.

அவன் ஜன்னலருகே, தன் எடையைக் கண்டு முனகும் பழுதடைந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். இயந்திரமாகவே குழாயை வாயில் வைத்து, கோட்டின் பக்கப் பையில் கையை விட்டான். புகையிலை எதுவும் இல்லாததை உணர்ந்ததும் தான் செய்த செயலை நினைத்துக் கொண்டான்; தன் மறதிக்காக முகம் சுளித்தபடி குழாயை மீண்டும் வைத்துவிட்டான். அவன் அசைவுகள் மெதுவாகவும், கிட்டத்தட்ட முரட்டுத்தனமாகவும் இருந்தன; அவன் தன் தசைகளின் கனமான பாரத்தால் அழுத்தப்பட்டவன் போலத் தோன்றினான். உடல் முழுவதும் திடமாகவும், முகத்தில் உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடனும் காணப்பட்ட அவன், கவர்ச்சிகரமான தோற்றம் கொண்டவன் என்று சொல்ல முடியாது. அவனுடைய கரடுமுரடான ஆடைகள் பழையவையும் தொளதொளப்பானவையும் ஆக இருந்தன. அவனுடைய காலணிகளின் மேற்பகுதிகள், ஏற்கெனவே புதிதல்லாத தடிமனான அடித்தளத் தையலையும் தாங்க முடியாத அளவுக்கு பலவீனமடைந்திருந்தன. அவனுடைய பருத்திச் சட்டை மலிவான, இரண்டு ஷில்லிங் விலையுள்ள ஒன்று; அதன் காலர் கிழிந்திருந்தது, போகவே போகாத வண்ணப்பூச்சுக் கறைகள் படிந்திருந்தன.

ஆனால் டாம் கிங்கின் முகம்தான் அவன் யார் என்பதைத் தெளிவாக அறிவித்தது. அது ஒரு வழக்கமான குத்துச்சண்டை வீரனின் முகம்; சதுர வடிவிலான அரங்கில் நீண்ட ஆண்டுகள் போராடியதால், சண்டை மிருகத்தின் அனைத்து அடையாளங்களும் அதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. அது இருண்ட, அச்சமூட்டும் முகம். அதன் எந்த அம்சமும் மறைந்துவிடாதபடி முகம் முழுவதும் சவரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. உதடுகளுக்கு தெளிவான வடிவமே இல்லை; அளவுக்கு மீறிய கடினத்தன்மை கொண்ட வாயானது முகத்தில் வெட்டப்பட்ட காயம்போல் தோன்றியது. தாடை முனைப்புடனும், கொடூரமாகவும், கனமாகவும் இருந்தது. மெதுவாக நகரும், கனமான இமைகளைக் கொண்ட கண்கள், அடர்ந்த புருவங்களுக்குக் கீழே கிட்டத்தட்ட உணர்ச்சியற்றவையாக இருந்தன. அவன் ஒரு முழுமையான மிருகத்தைப் போன்றவன்; அவன் கண்கள்தான் அதிலேயே மிகவும் மிருகத்தனமான அம்சம். அவை தூக்கமுற்ற சிங்கத்தின் கண்களைப் போலவும், சண்டையிடும் விலங்கின் கண்களைப் போலவும் இருந்தன. நெற்றி வேகமாகப் பின்னோக்கிச் சென்று முடியைச் சந்தித்தது; நெருக்கமாக வெட்டப்பட்ட தலைமுடி, கொடூரமான தோற்றமுடைய தலையின் ஒவ்வொரு புடைப்பையும் வெளிப்படுத்தியது. எண்ணற்ற அடிகளால் இருமுறை உடைந்து பலவிதமாக வடிவம் மாறிய மூக்கும், நிரந்தரமாக வீங்கி அதன் இயல்பான அளவை விட இருமடங்காகப் பெரிதாகவும் சிதைந்தும் காணப்பட்ட காலிஃபிளவர் காதும் அவனுடைய தோற்றத்தை நிறைவு செய்தன. புதிதாகச் சவரம் செய்திருந்தாலும், தாடி தோலுக்குள் முளைத்து முகத்தில் நீல-கருப்பு நிழலை ஏற்படுத்தியது.

மொத்தத்தில், இருண்ட சந்திலோ தனிமையான இடத்திலோ எதிர்கொள்ள அஞ்ச வேண்டிய மனிதனின் முகம் அது. ஆனால் டாம் கிங் குற்றவாளி அல்ல; அவன் ஒருபோதும் எந்தக் குற்றமும் செய்ததில்லை. அவன் வாழ்வில் வழக்கமான சண்டைகளைத் தவிர வேறு யாரையும் காயப்படுத்தியதில்லை. அவன் ஒருபோதும் வலுக்கட்டாயமாகச் சண்டையைத் தொடங்கியதாகவும் அறியப்படவில்லை. அவன் ஒரு தொழில்முறை வீரன்; அவனுடைய முழு சண்டை முரட்டுத்தனமும் தொழில்முறை போட்டிகளுக்காகவே ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அரங்கிற்கு வெளியே அவன் மெதுவாக நடப்பவன், எளிய குணமுடையவன்; இளமையில் பணம் கையில் நிறைந்திருந்தபோது, தன்னுடைய நலனுக்கே தீங்கு விளைவிக்கும் அளவுக்கு தாராளமானவன். அவன் யார்மீதும் பகை வைத்துக்கொள்ளவில்லை; எதிரிகளும் மிகக் குறைவு. சண்டை அவனுக்கு ஒரு தொழில். அரங்கில் அவன் காயப்படுத்துவதற்கும், ஊனப்படுத்துவதற்கும், அழிப்பதற்கும் அடித்தான்; ஆனால் அதில் தனிப்பட்ட பகைமை எதுவும் இல்லை. அது ஒரு சாதாரண வணிக ஒப்பந்தம் போன்றது. ஒருவர் மற்றொருவரை மயக்கமடையச் செய்து வீழ்த்தும் காட்சியைப் பார்க்க மக்கள் பணம் செலுத்தி கூடினர். வெற்றியாளனுக்குப் பரிசுத்தொகையின் பெரிய பகுதி கிடைத்தது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டாம் கிங் வூல்லூமூல்லூ கௌஜரை எதிர்கொண்டபோது, நியூகாஸில் நடந்த ஒரு போட்டியில் அவனுடைய தாடை உடைந்து குணமடைந்து நான்கு மாதங்களே ஆகியிருந்ததை அறிந்திருந்தான். அந்தத் தாடையையே குறிவைத்து ஒன்பதாவது சுற்றில் மீண்டும் உடைத்தான். கௌஜர் மீது அவனுக்கு வெறுப்பு இருந்ததால் அல்ல; அவனை வீழ்த்தி பரிசுத்தொகையின் பெரிய பகுதியைப் பெற அதுவே உறுதியான வழி என்பதால். கௌஜருக்கும் அவன்மீது பகை இல்லை. அது விளையாட்டு; இருவரும் அதன் விதிகளை அறிந்தும் அதன்படி விளையாடினார்கள்.

டாம் கிங் ஒருபோதும் அதிகம் பேசுபவன் அல்ல. ஜன்னலருகே அமர்ந்தபடி மனமுடைந்து அமைதியாகத் தன் கைகளை உற்றுப் பார்த்தான். கைகளின் பின்புறத்தில் நரம்புகள் பெரிதாகவும் வீங்கியுமாகத் தெரிந்தன; நசுங்கி, அடிபட்டு, வடிவம் மாறிய மூட்டுகள் அவை எதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதைச் சாட்சி கூறின. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை அவனுடைய இரத்த நாளங்களின் வாழ்க்கையோடு தொடர்புடையது என்பதை அவன் கேட்டதே இல்லை; ஆனால் அந்தப் பெரிதாகத் தெரிந்த நரம்புகளின் அர்த்தத்தை அவன் நன்றாக அறிந்திருந்தான். அவனுடைய இதயம் அவற்றின் வழியாக மிகுந்த அழுத்தத்தில் அளவுக்கு அதிகமான இரத்தத்தைப் பம்ப் செய்திருந்தது. இப்போது அவை தங்கள் வேலையைச் சரியாகச் செய்யவில்லை. அவற்றின் நெகிழ்வுத்தன்மையை அவன் நீட்டித் தீர்த்துவிட்டான்; அவை விரிவடைந்ததோடு அவனுடைய சகிப்புத்தன்மையும் குறைந்துவிட்டது. இப்போது அவன் விரைவில் களைத்துவிடுகிறான். ஒருகாலத்தில் போல இருபது சுற்றுகள் முழுவதும் வேகமாகவும் இடைவிடாமல், ஒரு முனையிலிருந்து இன்னொரு முனைக்கு சண்டையிட்டு, கடுமையான தாக்குதலுக்கு மேல் கடுமையான தாக்குதலைத் தொடர்ந்து, கயிற்றருகே தள்ளப்பட்டு மீண்டும் எதிரியை கயிற்றருகே தள்ளி, இருபதாவது மற்றும் கடைசி சுற்றில் வீடு முழுவதும் எழுந்து ஆரவாரம் செய்யும்படி மிகக் கடுமையாகத் தாக்கியும் தப்பித்தும், தொடர்ந்து மழையாகப் பொழியும் அடிகளைப் பெற்றும் கொடுத்தும், அந்த நேரம் முழுவதும் இதயம் பெருகிய இரத்தத்தை போதுமான நரம்புகள் வழியே நம்பிக்கையுடன் செலுத்தியபடி—இப்போது அவனால் அப்படி முடியவில்லை. அப்போது வீங்கியிருந்த நரம்புகள் ஒவ்வொரு முறை முடிந்ததும் மீண்டும் சுருங்கிவிடும்; ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும், முதலில் மிகச் சிறிதாக, முன்பைவிட கொஞ்சம் அதிகமாகப் பெரிதாகவே அவை இருந்தன. அவன் அவற்றையும் தன் அடிபட்ட மூட்டுகளையும் பார்த்தபோது, பென்னி ஜோன்ஸ், ‘வெல்ஷ் டெரர்’ என்று அழைக்கப்பட்டவனின் தலையில் முதல் மூட்டு நசுங்குவதற்கு முன்பு அவன் கைகளில் இருந்த இளமைத் திறமையின் தோற்றம் ஒரு கணம் அவன் மனதில் தோன்றியது.

அவனுடைய பசியுணர்வு மீண்டும் வந்தது.

“அடடா, ஒரு துண்டு மாமிசம் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!” என்று அவன் உரக்க முணுமுணுத்தான்; தன் பெரிய முஷ்டிகளை இறுக்கிக் கொண்டு அடக்கப்பட்ட சாபத்தை உமிழ்ந்தான்.

“பர்க் கடையிலும் சாலே கடையிலும் கேட்டுப் பார்த்தேன்,” என்று அவன் மனைவி பாதி மன்னிப்புக் கோரும் குரலில் சொன்னாள்.

“அவர்கள் கொடுக்கவில்லையா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“ஒரு அரை-பென்னி கூட இல்லை. பர்க் சொன்னான்—” என்று அவள் தயங்கினாள்.

“சொல்லு! அவன் என்ன சொன்னான்?”

“இன்றிரவு நீ சாண்டலிடம் தோற்றுப்போவாய் என்று நினைக்கிறான்; உன்னிடம் ஏற்கெனவே உள்ள கடன் தொகை போதுமான அளவு பெரியதாக இருக்கிறது என்றான்.”

டாம் கிங் முணுமுணுத்தான்; பதில் சொல்லவில்லை. இளமையில் வளர்த்த காளை டெரியர் நாயை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்; அதற்கு எண்ணற்ற மாமிசத் துண்டுகளை உணவாகக் கொடுத்திருந்தான். அப்போது பர்க் அவனுக்காக ஆயிரம் மாமிசத் துண்டுகளுக்குக் கூட கடன் கொடுத்திருப்பான். ஆனால் காலம் மாறிவிட்டது. டாம் கிங் வயதாகிக் கொண்டிருந்தான்; இரண்டாம் தரக் கழகங்களில் சண்டையிடும் வயதானவர்கள் வியாபாரிகளிடம் பெரிய அளவு கடன் வைத்துக்கொள்ளலாம் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

அன்று காலை எழுந்ததிலிருந்தே அவனுக்கு ஒரு துண்டு மாமிசம் வேண்டும் என்ற ஏக்கம் இருந்தது; அது இன்னும் குறையவில்லை. இந்தச் சண்டைக்காக அவன் முறையாகப் பயிற்சி பெறவில்லை. ஆஸ்திரேலியாவில் வறட்சி நிலவிய ஆண்டு அது; காலம் கடினமாக இருந்தது; ஒழுங்கற்ற வேலைகூட கிடைப்பது சிரமமாக இருந்தது. அவனுக்கு பயிற்சித் துணையாக யாரும் இல்லை; அவன் உணவும் சிறப்பாக இல்லை, எப்போதும் போதுமானதாகவும் இல்லை.

கிடைத்தபோது சில நாட்கள் கூலித்தொழில் செய்தான்; அதிகாலையில் டொமைன் பகுதியைச் சுற்றி ஓடி கால்களைத் தயார் நிலையில் வைத்துக்கொண்டான். ஆனால் மனைவியையும் இரண்டு குழந்தைகளையும் உணவூட்ட வேண்டிய நிலையில், பயிற்சித் துணையில்லாமல் பயிற்சி பெறுவது கடினமாக இருந்தது. சாண்டலுடன் போட்டி நிர்ணயிக்கப்பட்டபோது, கடைக்காரர்களிடம் வைத்திருந்த அவன் கடனில் சிறிதளவே அதிகரிப்பு ஏற்பட்டது. கேயட்டி கிளப்பின் செயலாளர் அவனுக்கு மூன்று பவுண்டுகள்—தோல்வியாளனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பரிசுத்தொகை—முன்பணமாகக் கொடுத்திருந்தான்; அதற்கு மேல் கொடுக்க மறுத்துவிட்டான். அவ்வப்போது பழைய நண்பர்களிடம் சில ஷில்லிங்குகள் கடன் வாங்கியிருந்தான்; அவர்கள் மேலும் கொடுத்திருப்பார்கள், ஆனால் அது வறட்சி ஆண்டு என்பதால் அவர்களும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இல்லை—உண்மையை மறைப்பதில் பயனில்லை—அவனுடைய பயிற்சி திருப்திகரமாக இருக்கவில்லை.

அவனுக்கு நல்ல உணவும் கவலையற்ற மனநிலையும் இருந்திருக்க வேண்டும். மேலும், ஒருவன் நாற்பது வயதாகும்போது இருபது வயதில் இருந்ததைவிட உடலை நல்ல நிலைக்குக் கொண்டுவருவது கடினம்.

“லிஸ்ஸி, மணி என்ன?” என்று அவன் கேட்டான்.

அவனுடைய மனைவி எதிரே சென்று விசாரித்துவிட்டு வந்தாள்.

“எட்டு மணிக்கு கால் மணி குறைவு.”

“இன்னும் சில நிமிடங்களில் முதல் போட்டி தொடங்கிவிடும்,” என்றான். “அது ஒரு சோதனைப் போட்டி மட்டும். பிறகு டீலர் வெல்ஸுக்கும் கிரிட்லிக்கும் இடையே நான்கு சுற்றுச் சண்டை; அதன்பின் ஸ்டார்லைட்டுக்கும் ஒரு மாலுமிப் பையனுக்கும் இடையே பத்து சுற்றுச் சண்டை. நான் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக வரமாட்டேன்.”

மேலும் பத்து நிமிடங்கள் அமைதியாகக் கழிந்ததும் அவன் எழுந்தான்.

“உண்மையைச் சொன்னால், லிஸ்ஸி, எனக்கு முறையான பயிற்சி கிடைக்கவில்லை.”

அவன் தொப்பியை எடுத்துக் கொண்டு கதவை நோக்கிச் சென்றான். வெளியே செல்லும்போது அவளை முத்தமிடவில்லை—அவன் ஒருபோதும் அப்படிச் செய்வதில்லை—ஆனால் அந்த இரவு அவள் அவனை முத்தமிடத் துணிந்தாள்; அவனைத் தழுவி, அவன் குனிந்து அவள் முகத்தை அணுகுமாறு செய்தாள். அந்தப் பெரிய உடலுக்கு எதிராக அவள் மிகவும் சிறியவளாகத் தோன்றினாள்.

“நல்ல அதிர்ஷ்டம், டாம்,” என்றாள். “நீ அவனை வீழ்த்தியே ஆகணும்.”

“ஆமாம், அவனை வீழ்த்தியே ஆகணும்,” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான். “அதுதான் எல்லாம். நான் அவனை வீழ்த்தியே ஆகணும்.”

அவன் உற்சாகமாகப் பேச முயன்று சிரித்தான்; அவள் அவனை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். அவள் தோள்களுக்கு அப்பால் அவன் வெறுமையான அறையைப் பார்த்தான். அதுதான் அவனுடைய உலகம் முழுவதும்—வாடகை நிலுவையில், மனைவியும் குழந்தைகளும். அவர்களுக்காக இறைச்சியைப் பெற்றுத் தர அவன் இரவுக்குள் வெளியே செல்கிறான்—நவீன தொழிலாளி இயந்திரத்தின் முன் சென்று உழைப்பதுபோல அல்ல; பழைய, ஆதிமனிதனின் அரச மிருகம் போல, சண்டையிட்டு அதற்கான உணவைப் பெற்றுக்கொள்ளச் செல்கிறான்.

“நான் அவனை வீழ்த்தியே ஆகணும்,” என்று அவன் மீண்டும் சொன்னான்; இம்முறை அவன் குரலில் சிறிது விரக்தி இருந்தது. “ஜெயித்தால் முப்பது பவுண்டு—கடன் பட்டதெல்லாம் செலுத்திவிட்டு, கையில் கொஞ்சம் பணமும் இருக்கும். தோற்றால் ஒன்றும் கிடையாது—வீட்டுக்குத் திரும்ப டிராமுக்குக் கூட ஒரு பென்னி கிடையாது. தோல்வியாளனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பணத்தைச் செயலாளர் முன்கூட்டியே கொடுத்துவிட்டார். போய் வருகிறேன், கிழவி. ஜெயித்தால் நேராக வீட்டுக்கு வந்துவிடுவேன்.”

“நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன்,” என்று அவள் வழித்தடத்தின் வழியாகக் கூவினாள்.

கேயட்டி கிளப்புக்கு இரண்டு மைல்கள் முழுவதும் நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. தன் செழிப்பான நாட்களில்—ஒருகாலத்தில் நியூ சவுத் வேல்ஸின் ஹெவிவெயிட் சாம்பியனாக இருந்தான்—சண்டைக்குச் செல்ல வாடகைக் குதிரைவண்டியில் சென்றிருப்பான்; பெரும்பாலும் ஏதாவது பெரிய ஆதரவாளர் அந்த வண்டிக்கான பணத்தைச் செலுத்தி அவனுடன் பயணம் செய்திருப்பார். டாமி பர்ன்ஸும் அந்த அமெரிக்கக் கறுப்பின வீரர் ஜாக் ஜான்சனும் மோட்டார் கார்களில் சுற்றிச் சென்றவர்கள். ஆனால் அவன் நடந்து செல்கிறான்! மேலும் எந்த மனிதனுக்கும் தெரியும்—இரண்டு மைல்கள் கடுமையாக நடப்பது சண்டைக்கு முன் செய்ய வேண்டிய சிறந்த ஆயத்தமல்ல. அவன் வயதானவன்; வயதானவர்களுடன் உலகம் நன்றாக நடப்பதில்லை. இப்போது அவனால் செய்ய முடிந்தது கூலித்தொழில் மட்டுமே; உடைந்த மூக்கும் வீங்கிய காதும் அதற்குக் கூட அவனைத் தடையாக இருந்தன. தனக்கு ஏதாவது ஒரு தொழில் கற்றுக்கொண்டிருக்க வேண்டுமென்று அவன் விரும்பினான். நீண்ட காலத்தில் அது சிறந்ததாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அதை யாரும் அவனிடம் சொல்லவில்லை; சொல்லியிருந்தாலும் தான் கேட்டிருக்க மாட்டேன் என்பதை அவன் உள்ளுக்குள் நன்றாக அறிந்திருந்தான். அது மிகவும் எளிதாக இருந்தது. பெரிய பணம்—கூர்மையான, மகிழ்ச்சிகரமான சண்டைகள்—அவற்றுக்கிடையில் ஓய்வும் சோம்பலும்—ஆர்வமுடன் புகழ்பவர்கள்—முதுகில் தட்டல்கள், கைகுலுக்கல்கள், ஐந்து நிமிடங்கள் பேசும் வாய்ப்புக்காக அவனுக்கு மது வாங்கிக் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கும் செல்வந்தர்கள்—அதோடு புகழும், ஆரவாரிக்கும் அரங்குகளும், சுழல்காற்றைப் போன்ற இறுதி சுற்றும், நடுவரின் “கிங் வெற்றி!” என்ற அறிவிப்பும், மறுநாள் விளையாட்டுச் செய்திகளில் அவன் பெயரும்.

அவை என்ன நாட்கள்! ஆனால் இப்போது, அவனுடைய மெதுவான சிந்தனையில், தான் உண்மையில் வயதானவர்களை வீழ்த்திக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தான். அவன் இளமை—உயர்ந்து கொண்டிருந்தது; அவர்கள் முதுமை—சரிந்து கொண்டிருந்தது. அது எளிதாக இருந்ததில் ஆச்சரியமில்லை—அவர்களுடைய நரம்புகள் வீங்கி, மூட்டுகள் நசுங்கி, ஏற்கெனவே போராடிய நீண்ட ஆண்டுகளால் எலும்புகளுக்குள் சோர்வு நிறைந்திருந்தது. ரஷ்-கட்டர்ஸ் பேயில் பதினெட்டாவது சுற்றில் முதிய ஸ்டோஷர் பில்லை வீழ்த்திய காலம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது; பின்னர் ஆடைமாற்றும் அறையில் முதிய பில் குழந்தையைப் போல அழுதிருந்தான்.

அவனுடைய வாடகை நிலுவையில் இருந்திருக்குமோ? வீட்டில் மனைவியும் இரண்டு குழந்தைகளும் காத்திருந்திருக்கலாமோ? அன்றைய சண்டை நாளிலேயே பில்லுக்கும் ஒரு துண்டு மாமிசம் சாப்பிட வேண்டும் என்ற பசி இருந்திருக்கலாமோ? பில் வீரத்துடன் சண்டையிட்டிருந்தான்; நம்பமுடியாத அளவு அடிகளைத் தாங்கியிருந்தான். இப்போது தான் அந்தச் சோதனையை அனுபவித்த பிறகு, இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த இரவில் ஸ்டோஷர் பில் தன்னைவிடப் பெரிய பந்தயத்திற்காகப் போராடியிருந்ததை டாம் கிங் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; இளம் டாம் கிங் புகழுக்காகவும் எளிதில் கிடைக்கும் பணத்திற்காகவும் போராடியிருந்தான். ஆடைமாற்றும் அறையில் ஸ்டோஷர் பில் அழுதது ஆச்சரியமல்ல.

ஒரு மனிதனுக்குள் தொடக்கத்திலேயே குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான சண்டைகள்தான் இருக்கும். அதுதான் இந்த விளையாட்டின் இரும்புச் சட்டம். ஒருவனுக்குள் நூறு கடுமையான சண்டைகள் இருக்கலாம்; மற்றொருவனுக்குள் இருபது மட்டுமே இருக்கலாம். அவனுடைய உடலமைப்புக்கும் நரம்புத் திசுக்களின் தரத்திற்கும் ஏற்ப ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கை இருக்கும்; அவற்றை எல்லாம் முடித்துவிட்டால் அவன் முடிந்துவிடுகிறான். ஆம், மற்றவர்களை விட அவனுக்குள் அதிக சண்டைகள் இருந்தன; கடுமையான, சோர்வூட்டும் சண்டைகளில் அவனுடைய பங்கு மிக அதிகமாக இருந்தது—இதயத்தையும் நுரையீரலையும் வெடிக்கும் அளவுக்கு வேலை செய்யச் செய்யும், இரத்த நாளங்களின் நெகிழ்வை அகற்றும், இளமையின் மென்மையான நெகிழ்வான தசைகளை கடினமான தசைக் கட்டிகளாக மாற்றும், நரம்புகளையும் சகிப்புத்தன்மையையும் தேய்த்தழிக்கும், அளவுக்கு மீறிய முயற்சியும் சகிப்புத்தன்மையும் மூளை மற்றும் எலும்புகளையே சோர்வடையச் செய்யும் சண்டைகள். ஆம், அவன் எல்லோரையும் விடச் சிறப்பாகச் செய்திருந்தான். அவனுடைய பழைய சண்டைத் தோழர்களில் யாரும் இப்போது இல்லை. பழைய காவலர்களில் கடைசியாக அவன் மட்டுமே இருந்தான். அவர்களை எல்லாம் முடிவுக்கு வருவதைக் கண்டிருந்தான்; சிலரை அந்த முடிவுக்கு அழைத்துச் செல்ல அவனும் காரணமாக இருந்தான்.

அவர்கள் அவனை முதியவர்களுக்கு எதிராகச் சோதித்தார்கள்; ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவராக அவன் அவர்களை வீழ்த்தினான்—ஸ்டோஷர் பில் போல அவர்கள் ஆடைமாற்றும் அறையில் அழும்போது அவன் சிரித்தான். இப்போது அவனே ஒரு முதியவன்; இளைஞர்களை அவன்மீது சோதித்தார்கள். சாண்டல் அப்படிப்பட்டவன். நியூசிலாந்திலிருந்து அவன் ஒரு சாதனைப் பதிவுடன் வந்திருந்தான். ஆனால் ஆஸ்திரேலியாவில் அவனைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை; ஆகவே அவனை முதிய டாம் கிங்குடன் மோதவைத்தனர். சாண்டல் நல்ல திறமையை வெளிப்படுத்தினால், பெரிய பரிசுத்தொகைக்காகப் போராடக்கூடிய இன்னும் சிறந்த வீரர்களுடன் அவனை மோதவிடுவார்கள்; எனவே அவன் கடுமையாகப் போராடுவான் என்பது உறுதி. அவனுக்கு வெல்ல வேண்டியது எல்லாமே இருந்தது—பணமும் புகழும் எதிர்காலமும். புகழுக்கும் செல்வத்திற்கும் செல்லும் பாதையை மறித்துக் கொண்டிருந்த முதிய வெட்டுக்கட்டையாக டாம் கிங் இருந்தான். டாம் கிங்கோ வெல்ல வேண்டியது முப்பது பவுண்டுகள் மட்டுமே—வீட்டு உரிமையாளருக்கும் கடைக்காரர்களுக்கும் கொடுக்க. இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, டாம் கிங்கின் அமைதியான பார்வையில் இளமை தோன்றியது—புகழ்மிக்க இளமை, வெற்றிகரமாகவும் வெல்ல முடியாததாகவும் எழுந்து நிற்கும் இளமை; நெகிழ்வான தசைகள், பட்டுப் போன்ற தோல், ஒருபோதும் களைப்பையும் காயத்தையும் அறியாத இதயமும் நுரையீரலும், முயற்சிக்கான எல்லைகளைப் பார்த்து சிரிக்கும் உடல். ஆம், இளமைதான் பழிவாங்கும் சக்தி. அது முதியவர்களை அழித்தது; அதே செயலில் தானும் அழிந்துவிடுவதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அது தன் இரத்த நாளங்களை விரிவுபடுத்தியது, தன் மூட்டுகளை நசுக்கியது; பின்னர் இளமையாலேயே அது அழிக்கப்பட்டது. ஏனெனில் இளமை எப்போதும் இளமையாகவே இருக்கும். வயதாவது முதுமை மட்டுமே.

காஸ்ட்லெரீக் தெருவில் அவன் இடப்புறம் திரும்பினான்; மூன்று கட்டிடத் தொகுதிகள் சென்றதும் கேயட்டி கிளப்பை அடைந்தான். கதவுக்கு வெளியே தொங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் தெருப்பையன்கள் அவனுக்காக மரியாதையுடன் வழிவிட்டனர்; அவர்களில் ஒருவர் மற்றொருவரிடம், “அவர்தான்! டாம் கிங்!” என்று சொல்வதை அவன் கேட்டான்.

உள்ளே, ஆடைமாற்றும் அறைக்குச் செல்லும் வழியில், கூர்மையான பார்வையும் புத்திசாலித்தனமான முகமும் கொண்ட இளம் செயலாளரைச் சந்தித்தான்; அவன் கைகுலுக்கினான்.

“எப்படி உணர்கிறீர்கள், டாம்?” என்று கேட்டான்.

“வயலின் போல சுறுசுறுப்பாக,” என்று கிங் பதிலளித்தான்; ஆனால் அது பொய் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஒரு பவுண்டு கையில் இருந்தால், ஒரு நல்ல துண்டு மாமிசத்திற்காக அதை அங்கேயே கொடுத்திருப்பான்.

ஆடைமாற்றும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, அவனுக்குப் பின்னால் அவனுடைய உதவியாளர்கள் வந்தனர். மண்டபத்தின் நடுவிலிருந்த சதுர வடிவ அரங்குக்குச் செல்லும் பாதையில் அவன் நடந்தபோது, காத்திருந்த கூட்டத்திலிருந்து ஆரவாரமும் கைதட்டலும் எழுந்தன. வலப்புறமும் இடப்புறமும் வாழ்த்துகளை ஏற்றுக்கொண்டான்; ஆனால் அந்த முகங்களில் சிலரையே அவன் அறிந்திருந்தான். அவர்களில் பெரும்பாலோர் அவன் அரங்கில் முதல் வெற்றிகளைப் பெற்றபோது பிறக்கவே இல்லாத குழந்தைகள். உயர்த்தப்பட்ட மேடையில் லேசாகத் தாவி ஏறி, கயிறுகளுக்குள் குனிந்து தன் மூலையில் சென்று மடிக்கக்கூடிய நாற்காலியில் அமர்ந்தான். நடுவர் ஜாக் பால் வந்து அவனுடன் கைகுலுக்கினார். பால் ஒருகாலத்தில் குத்துச்சண்டை வீரனாக இருந்து பின்னர் வீழ்ச்சியடைந்தவன்; பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முக்கிய வீரராக அரங்கில் இறங்கவில்லை. அவன் நடுவராக இருப்பது கிங்கிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இருவரும் முதியவர்கள். சாண்டலுடன் விதிகளைத் தாண்டி சற்று கடுமையாக மோத வேண்டியிருந்தால், பால் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் விட்டுவிடுவான் என்று அவனுக்குத் தெரியும்.

ஆசையுடன் இருந்த இளம் ஹெவிவெயிட் வீரர்கள் ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவர் அரங்குக்குள் ஏறி, நடுவரால் பார்வையாளர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களுக்குப் பதிலாக அவர்களுடைய சவால்களையும் அவர் அறிவித்தார்.

“இளம் பிராண்டோ,” என்று பில் அறிவித்தார், “வடக்கு சிட்னியிலிருந்து, வெற்றியாளனை ஐம்பது பவுண்டு பக்கப் பந்தயத்திற்கு சவால் செய்கிறான்.”

கூட்டம் கைதட்டியது; சாண்டல் தானே கயிறுகளுக்குள் தாவி தன் மூலையில் அமர்ந்தபோதும் மீண்டும் கைதட்டியது. இன்னும் சில நிமிடங்களில் இருவரும் இரக்கமற்ற சண்டையில் ஒன்றோடொன்று பூட்டிக்கொள்ளப் போகிறார்கள்; இருவரும் தங்களுடைய முழுச் சக்தியையும் பயன்படுத்தி மற்றவரை மயக்கமடையச் செய்ய முயல்வார்கள். ஆனால் சாண்டல் சட்டையையும் மேலாடையையும் அணிந்திருந்ததால் கிங்கிற்கு அவனை முழுமையாகப் பார்க்க முடியவில்லை. அவன் முகம் வலிமையான அழகுடையது; சுருண்ட மஞ்சள் முடி அதன் மேல் அடர்த்தியாக இருந்தது. தடிமனான தசைமிக்க கழுத்து அவனுடைய உடல் வலிமையை வெளிப்படுத்தியது.

இளம் பிராண்டோ முதலில் ஒரு மூலைக்கும் பின்னர் மற்றொரு மூலைக்கும் சென்று இரு வீரர்களுடனும் கைகுலுக்கிவிட்டு அரங்கிலிருந்து இறங்கினான். சவால்கள் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தன. ஒவ்வொரு முறையும் இளமை கயிறுகளுக்குள் ஏறியது—யாருக்கும் தெரியாத, ஆனால் தீராத பசியுடைய இளமை—வலிமையாலும் திறமையாலும் வெற்றியாளனுடன் மோதத் தயாராக இருப்பதாக மனிதகுலத்துக்கு அறிவித்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தன்னுடைய வெல்ல முடியாத காலத்தில், டாம் கிங் இந்த முன்னோட்டங்களைப் பார்த்து சலிப்புடன் மகிழ்ந்திருப்பான். ஆனால் இப்போது அவன் கவரப்பட்டபடி அமர்ந்திருந்தான்; இளமையின் காட்சியைத் தன் கண்களிலிருந்து அகற்ற முடியவில்லை. குத்துச்சண்டை உலகில் எப்போதும் இளைஞர்கள் எழுந்துகொண்டே இருந்தனர்; கயிறுகளுக்குள் பாய்ந்து வந்து சவால் விடுத்துக்கொண்டே இருந்தனர்; முதியவர்கள் அவர்கள்முன் தொடர்ந்து வீழ்ந்துகொண்டே இருந்தனர். அவர்கள் முதியவர்களின் உடல்களைக் கடந்து வெற்றியை அடைந்தனர். மேலும் மேலும் இளைஞர்கள் வந்துகொண்டே இருந்தனர்—அழிக்க முடியாத, தடுக்க முடியாத இளமை—அவர்கள் முதியவர்களை வீழ்த்தினர்; பின்னர் அவர்களே முதியவர்களாகி அதே இறங்கும் பாதையில் சென்றனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் என்றும் அவர்களைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது நிரந்தர இளமை—புதிய குழந்தைகள், வளர்ந்து வலிமை பெற்று தங்கள் முன்னோர்களை கீழே தள்ளுபவர்கள்; அவர்களுக்குப் பின்னால் காலம் முடியும் வரை மேலும் குழந்தைகள்—தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றியே தீரும், ஒருபோதும் இறக்காத இளமை.

கிங் செய்தியாளர் பகுதியை நோக்கிப் பார்த்து, ஸ்போர்ட்ஸ்மேன் பத்திரிகையின் மோர்கனுக்கும் ரெஃபரீ பத்திரிகையின் கார்பெட்டுக்கும் தலையசைத்தான். பின்னர் தன் கைகளை நீட்டினான். அவனுடைய உதவியாளர்களான சிட் சல்லிவனும் சார்லி பேட்ஸும் அவனுக்குக் கையுறைகளை அணிவித்து இறுக்கமாகக் கட்டினர்; சாண்டலின் உதவியாளர் ஒருவர் கிங்கின் மூட்டுகளில் கட்டப்பட்டிருந்த துணிகளை முதலில் தீவிரமாகப் பரிசோதித்தார். கிங்கின் உதவியாளர் ஒருவரும் சாண்டலின் மூலையில் இதே பணியைச் செய்துகொண்டிருந்தான். சாண்டலின் கால்சட்டை கழற்றப்பட்டது; அவன் எழுந்து நின்றதும் ஸ்வெட்டர் தலையின் வழியாக உரித்து அகற்றப்பட்டது. டாம் கிங் பார்த்தான்—அவன் இளமையின் உருவமே. அகன்ற மார்பு, கனமான தசைகள்; வெள்ளை பளபளப்பான தோலின் கீழ் உயிருள்ள பொருட்களைப் போல தசைகள் வழுக்கி நகர்ந்தன. முழு உடலும் உயிரால் நிரம்பி அசைந்துகொண்டிருந்தது. நீண்ட சண்டைகளின் போது இளமை தன் புத்துணர்ச்சியை வியர்வை நிறைந்த துளைகளின் வழியாக வெளியேற்றிவிட்டு, நுழைந்தபோது இருந்த அளவுக்கு இளமையாக இல்லாமல் வெளியேறிய அந்தக் காலத்தை இன்னும் அது அனுபவிக்கவில்லை என்பதை டாம் கிங் அறிந்திருந்தான்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி நகர்ந்தனர். மணி ஒலித்ததும் உதவியாளர்கள் மடிக்கக்கூடிய நாற்காலிகளுடன் அரங்கிலிருந்து வெளியேறினர். இருவரும் கைகுலுக்கி உடனடியாகச் சண்டை நிலையை எடுத்தனர். எஃகு மற்றும் ஸ்பிரிங்குகளால் செய்யப்பட்ட, மெல்லிய தூண்டுதலில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட இயந்திரம் போல சாண்டல் உடனே உள்ளே பாய்ந்து வெளியேறி மீண்டும் உள்ளே வந்தான்; இடது கையால் கண்களில் ஒரு அடி, வலது கையால் விலா எலும்புகளில் ஒரு அடி, எதிரடியைத் தவிர்த்து வளைந்து, லேசாகப் பின்வாங்கி மீண்டும் அச்சுறுத்தலுடன் முன்னே வந்தான். அவன் வேகமானவனும் திறமையானவனுமாக இருந்தான். அது கண்களை மயக்கும் காட்சியாக இருந்தது. கூட்டம் ஆரவாரம் செய்தது. ஆனால் கிங் மயங்கவில்லை. ஏராளமான சண்டைகளையும் ஏராளமான இளைஞர்களையும் அவன் சந்தித்திருந்தான். அந்த அடிகள் என்னவென்று அவனுக்குத் தெரியும்—அவை ஆபத்தானதாக இருக்க முடியாத அளவுக்கு வேகமானவை, திறமையானவை. தொடக்கத்திலிருந்தே சாண்டல் வேகத்தை அதிகரிக்கப் போகிறான் என்பது தெளிவாக இருந்தது. அது எதிர்பார்க்கப்பட்டதே. அது இளமையின் வழி—தன் வலிமையையும் ஆசையையும் கட்டுப்பாடின்றி வெளிப்படுத்தி, தன் அளவற்ற வலிமையின் மகத்துவத்தாலும் விருப்பத்தாலும் எதிர்ப்பை நசுக்குவது.

சாண்டல் இங்கும் அங்கும், எல்லா இடங்களிலும் பாய்ந்துகொண்டிருந்தான்; லேசான கால்களும் உற்சாகமான இதயமும் கொண்ட அவன், வெள்ளை மாமிசமும் தாக்கும் தசைகளும் கொண்ட உயிருள்ள அதிசயம் போல, தாக்குதலின் மின்னும் வலைப்பின்னலை உருவாக்கினான். ஆயிரம் அசைவுகளுக்குள் ஒரு அசைவிலிருந்து இன்னொரு அசைவுக்குப் பறக்கும் நெசவுக் கருவியின் நூல் போல அவன் நகர்ந்தான்; அந்த ஆயிரம் அசைவுகளும் டாம் கிங்கை அழிப்பதையே மையமாகக் கொண்டிருந்தன. கிங் பொறுமையாகத் தாங்கிக் கொண்டான். அவனுக்குத் தன் தொழில் தெரியும்; இப்போது இளமை தன்னுடையதல்ல என்பதும் தெரியும். சாண்டலின் வேகம் குறையும் வரை எதுவும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்று அவன் நினைத்தான். தலையின் மேல் ஒரு கனமான அடியைப் பெறும் வகையில் அவன் திட்டமிட்டு குனிந்தபோது தன்னைத்தானே பார்த்து சிரித்தான். அது கொடூரமான செயல்; ஆனால் குத்துச்சண்டை விதிகளின்படி முற்றிலும் நியாயமானது. ஒருவர் தன் மூட்டுகளைத் தானே காத்துக்கொள்ள வேண்டும்; எதிரியின் தலையின் மேல் அடிக்க முயன்றால், அதன் விளைவைக் கூட அவர் தானே ஏற்க வேண்டும். கிங் இன்னும் கீழே குனிந்து அந்த அடியைத் தவிர்த்திருக்கலாம்; ஆனால் தன் ஆரம்பகால சண்டைகளையும் வெல்ஷ் டெரரின் தலையில் முதல் மூட்டை உடைத்ததையும் நினைத்தான். அவன் விளையாட்டை மட்டுமே விளையாடினான். அந்தக் குனிதம் சாண்டலின் ஒரு மூட்டுக்கு விலை கொடுத்தது. இப்போது சாண்டலுக்கு அது பற்றி கவலை இருக்காது. சண்டை முழுவதும் அவன் அற்புதமாகவும் பொருட்படுத்தாமலும் தொடர்ந்து கடுமையாக அடிப்பான். ஆனால் பின்னர், நீண்ட அரங்குச் சண்டைகள் அவனைத் தாக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த மூட்டுக்காக வருந்துவான்; அதை டாம் கிங்கின் தலையில் உடைத்ததை நினைத்துப் பார்ப்பான்.

முதல் சுற்று முழுவதும் சாண்டலுக்கே சாதகமாக இருந்தது; அவனுடைய சுழல்காற்றுப் போன்ற தாக்குதல்களின் வேகத்தால் கூட்டம் ஆரவாரம் செய்தது. அடிகளின் பெருவெள்ளத்தால் கிங்கை மூழ்கடித்தான்; கிங் எதுவும் செய்யவில்லை. ஒருமுறை கூட அடிக்கவில்லை; தன்னை மூடிக்கொண்டு, தடுத்து, குனிந்து, பிடித்துக் கொண்டு அடிகளைத் தவிர்ப்பதில் திருப்தியடைந்தான். சில சமயம் போலி அசைவுகளைச் செய்து, ஒரு அடி தாக்கும்போது தலையை அசைத்து, மெதுவாக நகர்ந்தான்; ஒருபோதும் குதிக்கவோ பாயவோ செய்து ஒரு சிறு வலிமையைக்கூட வீணாக்கவில்லை. விவேகமான முதுமை பதிலடி கொடுக்கத் துணிவதற்கு முன் இளமை தன் நுரையை வெளியேற்ற வேண்டும். கிங்கின் எல்லா அசைவுகளும் மெதுவாகவும் முறையாகவும் இருந்தன; அவனுடைய கனமான இமைகளுக்குக் கீழிருந்த மெதுவாக நகரும் கண்கள் அவன் பாதி தூக்கத்திலோ மயக்கத்திலோ இருப்பது போன்ற தோற்றத்தைத் தந்தன. ஆனால் அவை எல்லாவற்றையும் பார்த்த கண்கள்; இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான அரங்குப் பயிற்சியால் எல்லாவற்றையும் காணப் பழகிய கண்கள். வரவிருக்கும் அடிக்கு முன் அவை இமைக்கவோ அசையவோ இல்லை; தூரத்தை அமைதியாகக் கணித்து அளந்தன.

சுற்று முடிந்தபின் ஒரு நிமிட ஓய்வுக்காக தன் மூலையில் அமர்ந்திருந்தான். கால்களை நீட்டி, கயிறுகளின் வலது கோணத்தில் கைகளை வைத்தபடி பின்சாய்ந்து கிடந்தான். அவனுடைய மார்பும் வயிறும் ஆழமாகவும் வெளிப்படையாகவும் ஏறி இறங்கின; உதவியாளர்கள் துண்டுகளால் வீசிய காற்றை அவன் ஆழமாக இழுத்துக்கொண்டிருந்தான். கண்களை மூடியபடி கூட்டத்தின் குரல்களைக் கேட்டான்: “டாம், ஏன் சண்டையிட மாட்டே?” என்று பலர் கூச்சலிட்டனர். “அவனைப் பார்த்து பயப்படுகிறாயா?”

“தசைகளால் கட்டுண்டு போயிருக்கிறான்,” என்று முன் வரிசையில் இருந்த ஒருவன் சொன்னான். “அவனால் வேகமாக நகர முடியாது. சாண்டலுக்கு இரண்டு பவுண்டுக்கு ஒன்று.”

மணி ஒலித்தது; இருவரும் தங்கள் மூலைகளிலிருந்து முன்னே வந்தனர். சாண்டல் முக்கால் தூரம் வரை ஆர்வமாக முன்னேறினான்; மீண்டும் தொடங்க ஆவலாக இருந்தான். ஆனால் கிங் குறுகிய தூரம் மட்டுமே முன்னேறுவதில் திருப்தியடைந்தான். அது அவனுடைய ஆற்றல் சிக்கனக் கொள்கைக்கு ஏற்ப இருந்தது. அவனுக்கு முறையான பயிற்சி இல்லை; போதுமான உணவும் கிடைக்கவில்லை; ஒவ்வொரு அடியும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டியது. அதோடு, அவன் ஏற்கெனவே இரண்டு மைல்கள் நடந்து அரங்கிற்கு வந்திருந்தான். முதல் சுற்று மீண்டும் நிகழ்ந்தது—சாண்டல் சுழல்காற்றைப் போலத் தாக்க, கூட்டம் கிங் ஏன் சண்டையிடவில்லை என்று கோபத்துடன் கேட்டது. போலி அசைவுகள் மற்றும் மெதுவாகப் போடப்பட்ட பயனற்ற சில அடிகளைத் தவிர, கிங் தடுக்கவும் தாமதிக்கவும் பிடித்துக் கொள்ளவும் மட்டுமே செய்தான். சாண்டல் வேகத்தை அதிகரிக்க விரும்பினான்; ஆனால் கிங் தன் அறிவால் அதற்கு இடமளிக்க மறுத்தான். சண்டையால் அடிபட்ட அவன் முகத்தில் ஒரு சோகமான மென்மையுடன் கூடிய சிரிப்பு இருந்தது; முதுமைக்கே உரிய பொறாமையுடன் தன் வலிமையைப் பாதுகாத்துக் கொண்டான். சாண்டல் இளமை; இளமை தன் வலிமையை அளவற்ற தாராளத்துடன் வீணாக்குகிறது. கிங்குக்குச் சண்டையை நடத்தும் அறிவு இருந்தது—நீண்ட, வலியூட்டும் சண்டைகளால் பிறந்த அறிவு. குளிர்ந்த கண்களாலும் அமைதியான தலையாலும் சாண்டலின் நுரை அடங்கும் வரை பார்த்துக்கொண்டு காத்திருந்தான். பெரும்பாலான பார்வையாளர்களுக்கு கிங் முற்றிலும் தோல்வியடைந்த நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றியது; அவர்கள் சாண்டலுக்கு மூன்றுக்கு ஒன்று என்ற பந்தயத்தை முன்வைத்தனர். ஆனால் சில அறிவாளிகள் கிங்கை பழைய காலத்திலிருந்தே அறிந்திருந்தனர்; எளிதாகக் கிடைக்கும் பணம் என்று கருதி அவர்கள் பந்தயம் கட்டினர்.

மூன்றாவது சுற்று வழக்கம்போல ஒருதலைப்பட்சமாகத் தொடங்கியது; சாண்டலே முழுமையாகத் தாக்கி, எல்லா அடிகளையும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். அரை நிமிடம் கடந்தபோது, அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கையால் சாண்டல் ஒரு இடைவெளியை விட்டான். அதே கணத்தில் கிங்கின் கண்களும் வலது கையும் மின்னின. அது அவனுடைய முதல் உண்மையான அடி—கையை வளைத்து கடினமாக்கி, அரைச் சுழற்சியில் உடலின் முழு எடையையும் பின்னால் செலுத்திய ஒரு ஹுக். தூக்கமுற்றது போலத் தோன்றிய சிங்கம் திடீரென மின்னல் வேகத்தில் தன் பாதத்தை நீட்டுவது போல அது இருந்தது. தாடையின் பக்கத்தில் பட்ட அந்த அடி சாண்டலைக் காளைபோல் தரையில் வீழ்த்தியது. கூட்டம் திடுக்கிட்டு மூச்சுவிட்டது; பின்னர் அச்சமும் வியப்பும் கலந்த கைதட்டல் எழுந்தது. அவன் தசைகளால் கட்டுண்டவன் அல்ல; ஒரு பெரிய சுத்தியலின் அடிபோல் ஒரு அடியை கொடுக்க அவனால் முடியும் என்பது தெளிவானது.

சாண்டல் அதிர்ச்சியடைந்தான். புரண்டு எழ முயன்றான்; ஆனால் அவனுடைய உதவியாளர்கள் எண்ணிக்கை எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னதால் அவன் காத்திருந்தான். ஒரு முழங்காலில் மண்டியிட்டு எழத் தயாராக இருந்து, நடுவர் அவன் காதருகே சத்தமாக எண்ணிக் கொண்டிருந்ததை கேட்டான். ஒன்பதாவது எண்ணிக்கையில் அவன் சண்டை நிலைக்குத் திரும்பினான். கிங் அவனை எதிர்கொண்டு நின்றபோது, அந்த அடி தாடையின் சரியான இடத்தில் இன்னும் ஒரு அங்குலம் நெருக்கமாகப் பட்டிருக்க வேண்டாமா என்று வருந்தினான். அப்படியிருந்தால் அது நாக்அவுட்டாகியிருக்கும்; முப்பது பவுண்டுகளை மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எடுத்துச் செல்ல முடிந்திருக்கும்.

சுற்று முடியும் வரை சண்டை தொடர்ந்தது. சாண்டல் முதல் முறையாக எதிரியை மதிக்கத் தொடங்கினான்; கிங் வழக்கம்போல மெதுவாகவும் தூக்கமுற்ற கண்களுடனும் இருந்தான். சுற்று முடிவடையும்போது, கயிறுகளுக்கு வெளியே குனிந்து அடுத்த சுற்றுக்காகத் தயாராக இருந்த உதவியாளர்களைப் பார்த்து கிங் தன் மூலையை நோக்கிச் சண்டையை நகர்த்தினான். மணி அடித்ததும் உடனே காத்திருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான்; சாண்டல் சதுரத்தின் குறுக்கே தன் மூலைக்குச் செல்ல முழுத் தூரத்தையும் நடக்க வேண்டியிருந்தது. அது சிறிய விஷயம்; ஆனால் சிறிய விஷயங்களின் கூட்டுத்தொகையே முக்கியமானது. சாண்டல் இன்னும் பல அடிகள் நடக்க வேண்டியிருந்தது; அவ்வளவு ஆற்றலை இழக்கவும், விலைமதிப்பற்ற ஓய்வு நிமிடத்தின் ஒரு பகுதியை இழக்கவும் நேர்ந்தது.

ஒவ்வொரு சுற்றின் தொடக்கத்திலும் கிங் தன் மூலையிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்தான்; இதனால் எதிரி அதிக தூரம் முன்னேற வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு சுற்றின் முடிவிலும் கிங் சண்டையைத் தன் மூலையிலேயே முடித்துவைத்தான்; உடனே அமர முடிந்தது.

இன்னும் இரண்டு சுற்றுகள் கடந்தன. கிங் முயற்சியைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தினான்; சாண்டல் அதை அளவின்றி செலவிட்டான். எண்ணற்ற அடிகளைப் பொழிந்து வேகத்தைத் திணிக்க முயன்றது கிங்கிற்கு சிரமத்தை ஏற்படுத்தியது; அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி அவன்மீது பட்டது. இருந்தாலும், இளம் வெறியர்களின் “சண்டையிடு!” என்ற கூச்சல்களையும் பொருட்படுத்தாமல் கிங் பிடிவாதமான மெதுவைத் தொடர்ந்தான். ஆறாவது சுற்றிலும் சாண்டல் கவனக்குறைவாக இருந்தான்; மீண்டும் டாம் கிங்கின் பயங்கரமான வலது கை தாடையை நோக்கிப் பாய்ந்தது; மீண்டும் சாண்டல் ஒன்பது எண்ணிக்கை வரை தரையில் கிடந்தான்.

ஏழாவது சுற்றுக்குள் சாண்டலின் சிறந்த உடல் நிலை மறைந்துவிட்டது; தன் அனுபவத்திலேயே கடினமான சண்டையாக இருக்கப் போவதை அவன் உணர்ந்து நிலைபெற்றான். டாம் கிங் ஒரு முதியவன்; ஆனால் அவன் சந்தித்த எந்த முதியவனையும் விடச் சிறந்தவன்—தலையை ஒருபோதும் இழக்காதவன், பாதுகாப்பில் அபாரமானவன், முடிச்சிட்ட தடிக்கம்பு போல தாக்கம் கொண்ட அடிகளை உடையவன், இரு கைகளிலும் நாக்அவுட் வலிமை கொண்டவன். இருந்தாலும் டாம் கிங் அடிக்கடி அடிக்கத் துணியவில்லை. தன் நசுங்கிய மூட்டுகளை அவன் மறக்கவில்லை; சண்டை முடியும் வரை அவை தாங்க வேண்டுமானால் ஒவ்வொரு அடியும் கணக்குடன் இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்திருந்தான். தன் மூலையில் அமர்ந்தபடி எதிரியைப் பார்த்தபோது, தன்னுடைய அறிவும் சாண்டலின் இளமையும் ஒன்றாக இருந்தால் உலக சாம்பியன் ஹெவிவெயிட் உருவாகியிருப்பான் என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் அதுவே பிரச்சினை. சாண்டல் ஒருபோதும் உலக சாம்பியனாக மாட்டான். அவனிடம் அறிவு இல்லை; அந்த அறிவைப் பெற ஒரே வழி இளமையை அதற்காகச் செலவிடுவது; ஆனால் அறிவு அவனுக்குக் கிடைக்கும் நேரத்தில், அதை வாங்குவதற்காக அவன் இளமையை ஏற்கெனவே செலவழித்திருப்பான்.

கிங் தனக்குத் தெரிந்த ஒவ்வொரு நன்மையையும் பயன்படுத்தினான். பிடித்துக்கொள்ளும் எந்த வாய்ப்பையும் தவறவிடவில்லை; பெரும்பாலான பிடிப்புகளில் அவன் தோள் எதிரியின் விலா எலும்புகளில் வலுவாக மோதியது. அரங்கின் தத்துவத்தில், சேதத்தை ஏற்படுத்தும் அளவில் தோள் ஒரு குத்துக்கு சமம்; ஆனால் முயற்சியைச் செலவிடும் அளவில் அதைவிட மிகச் சிறந்தது. பிடித்துக் கொண்டபோதும் கிங் தன் உடல் எடையை எதிரியின் மீது சாய்த்து, விடுவதில் தயங்கினான். இதனால் நடுவர் தலையிட்டு அவர்களைப் பிரிக்க வேண்டியிருந்தது; ஓய்வெடுப்பது எப்படி என்று இன்னும் கற்றுக்கொள்ளாத சாண்டலும் அவனைப் பிரிக்க உதவினான். அந்த அற்புதமான பறக்கும் கைகளையும் சுருண்டு நகரும் தசைகளையும் பயன்படுத்தாமல் அவனால் இருக்க முடியவில்லை. மற்றவன் பிடிப்புக்குள் வந்து, தோளால் விலாவில் மோதி, தன் தலையை சாண்டலின் இடது கையின் கீழ் வைத்தபோது, சாண்டல் தன் வலது கையைத் தன் முதுகுக்குப் பின்னால் வீசி வெளியே தெரியும் முகத்தில் அடித்தான். அது பார்வையாளர்களால் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட ஒரு திறமையான அடி; ஆனால் ஆபத்தானதல்ல; ஆகவே அது வீணான வலிமை மட்டுமே. ஆனால் சாண்டல் களைப்பில்லாதவனாகவும் தன் வரம்புகளை அறியாதவனாகவும் இருந்தான்; கிங் சிரித்தபடி பிடிவாதமாகத் தாங்கிக் கொண்டான்.

சாண்டல் உடலை நோக்கி ஒரு கொடூரமான வலது கையை வளர்த்திருந்தான்; அதனால் கிங் அளவுக்கு அதிகமான அடிகளைப் பெறுவது போலத் தோன்றியது. ஆனால் பழைய அரங்குப் போராளிகள் மட்டுமே ஒவ்வொரு அடியும் விழுவதற்கு முன் கிங்கின் இடது கையுறை எதிரியின் பைசெப்ஸ் தசையைத் தொட்டதை கவனித்தனர். அடி ஒவ்வொரு முறையும் பட்டது உண்மை; ஆனால் அந்தத் தொடுதலால் அதன் வலிமை ஒவ்வொரு முறையும் குறைக்கப்பட்டது. ஒன்பதாவது சுற்றில், ஒரு நிமிடத்திற்குள் மூன்று முறை, கிங்கின் வலது கை தாடையை நோக்கி வளைந்து பாய்ந்தது; மூன்று முறையும் சாண்டலின் கனமான உடல் தரையில் விழுந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் ஒன்பது விநாடிகள் அனுமதிக்கப்பட்டதை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் எழுந்தான்; அதிர்ச்சியடைந்திருந்தாலும் இன்னும் வலிமையுடன் இருந்தான். அவன் வேகத்தை இழந்திருந்தான்; வீணான முயற்சியையும் குறைத்திருந்தான். அவன் கடுமையாகப் போராடினான்; ஆனால் தன் முக்கிய ஆயுதமான இளமையையே தொடர்ந்து பயன்படுத்தினான். கிங்கின் முக்கிய ஆயுதம் அனுபவம். அவனுடைய உயிர்ச்சக்தி மங்கியபோது, வலிமை குறைந்தபோது, அவற்றுக்குப் பதிலாக நீண்ட சண்டைகளால் பிறந்த தந்திரத்தையும் அறிவையும் வலிமையை கவனமாகப் பாதுகாப்பதையும் வளர்த்திருந்தான். தேவையற்ற அசைவுகளைச் செய்யக்கூடாது என்பதைக் கற்றிருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், எதிரி தன் வலிமையை வீணடிக்கும் வகையில் அவனைத் தூண்டுவது எப்படி என்பதையும் கற்றிருந்தான். கால்கள், கைகள், உடல் ஆகியவற்றின் போலி அசைவுகளால் சாண்டலை மீண்டும் மீண்டும் குதிக்கவும், குனியவும், எதிரடி கொடுக்கவும் தூண்டினான். கிங் ஓய்வெடுத்தான்; ஆனால் சாண்டலை ஒருபோதும் ஓய்வெடுக்க அனுமதிக்கவில்லை. அது முதுமையின் உத்தி.

பத்தாவது சுற்றின் தொடக்கத்தில், கிங் நேரான இடது கைகளால் சாண்டலின் தாக்குதல்களை நிறுத்தத் தொடங்கினான். சாண்டல் எச்சரிக்கையடைந்து, அந்த இடது கையைப் பின்னுக்கு இழுத்து, பின்னர் அதைக் குனிந்து தவிர்த்து, தலையின் பக்கவாட்டில் வலது கையால் ஒரு சுழலும் ஹுக் அடித்தான். அது மிகவும் மேலே பட்டதால் உயிருக்கு ஆபத்தான அளவுக்கு இல்லை; ஆனால் முதல் முறை அது பட்டபோது, தன் மனதில் பழக்கமான மயக்கத்தின் கருப்பு திரை இறங்குவதை கிங் உணர்ந்தான். ஒரு கணம்—அல்லது அதைவிடச் சிறிய கண நேரம்—அவன் உணர்விழந்தான். ஒரு கணத்தில் சாண்டல் தன் பார்வையிலிருந்து விலகிக் குனிவதையும் வெள்ளை முகங்கள் நிறைந்த பின்னணியையும் பார்த்தான்; அடுத்த கணத்தில் மீண்டும் சாண்டலையும் அந்த முகங்களையும் பார்த்தான். சிறிது நேரம் தூங்கி மீண்டும் கண்களைத் திறந்தது போல இருந்தது; ஆனால் அந்த மயக்கத்தின் இடைவெளி அவன் கீழே விழுவதற்குக் கூட போதுமானதாக இல்லை.

கூட்டம் அவன் தடுமாறுவதையும் முழங்கால்கள் தளர்வதையும் பார்த்தது; பின்னர் அவன் இடது தோளின் பாதுகாப்புக்குள் தாடையை இன்னும் ஆழமாக மறைத்துக்கொண்டான்.

சாண்டல் அந்த அடியைப் பலமுறை மீண்டும் கொடுத்தான்; கிங் பாதி மயக்கத்தில் இருந்தான். பின்னர் கிங் தன் பாதுகாப்பைக் கண்டுபிடித்தான்; அது எதிரடியும் ஆக இருந்தது. இடது கையால் போலி அடி காட்டி, அரை அடிப் பின்வாங்கியபடி, வலது கையால் முழு வலிமையுடன் மேல்நோக்கி அப்பர்கட் கொடுத்தான். அந்த அடி மிகத் துல்லியமாக நேரமிடப்பட்டிருந்ததால், குனிந்தபோது சாண்டலின் முகத்தில் நேராகப் பட்டது; சாண்டல் காற்றில் தூக்கப்பட்டு பின்னோக்கி சுருண்டு, தலை மற்றும் தோள்களில் தரையில் விழுந்தான். கிங் இதை இருமுறை செய்தான்; பின்னர் பிடியை விட்டுவிட்டு எதிரியை கயிறுகளுக்குத் தள்ளி மழையாக அடிக்கத் தொடங்கினான். சாண்டலுக்கு ஓய்வெடுக்கவோ நிலைபெறவோ வாய்ப்பளிக்கவில்லை; அடிக்கு மேல் அடி கொடுத்துக் கொண்டே சென்றான். கூட்டம் எழுந்து நின்றது; இடைவிடாத கைதட்டல் முழு காற்றையும் நிரப்பியது. ஆனால் சாண்டலின் வலிமையும் சகிப்புத்தன்மையும் அபாரமானவை; அவன் இன்னும் காலில் நின்றுகொண்டிருந்தான். நாக்அவுட் உறுதி போலத் தோன்றியது; பயங்கரமான அடிகளைக் கண்டு அஞ்சிய காவல்துறை கேப்டன் ஒருவர் அரங்கின் அருகில் எழுந்து சண்டையை நிறுத்த முயன்றார். சுற்று முடிவதற்கான மணி ஒலித்தது; சாண்டல் தன் மூலைக்குத் தடுமாறிச் சென்று, தான் முழுமையாக நன்றாகவும் வலிமையாகவும் இருப்பதாகக் கேப்டனிடம் எதிர்த்துப் பேசினான். அதை நிரூபிப்பதற்காக இரண்டு பின்சுழற்சிகளைச் செய்தான்; காவல்துறை கேப்டன் விட்டுவிட்டார்.

டாம் கிங் தன் மூலையில் பின்சாய்ந்து கடுமையாக மூச்சுவிட்டபடி இருந்தான்; அவன் ஏமாற்றமடைந்திருந்தான். சண்டை நிறுத்தப்பட்டிருந்தால், நடுவர் கட்டாயமாக அவனுக்கே வெற்றியை வழங்கியிருப்பார்; பரிசுத்தொகையும் அவனுடையதாகியிருக்கும். சாண்டலைப் போல அவன் புகழுக்காகவோ எதிர்காலத்திற்காகவோ சண்டையிடவில்லை; முப்பது பவுண்டுகளுக்காகவே போராடினான். இப்போது சாண்டலுக்கு அந்த ஓய்வு நிமிடத்தில் மீண்டு வர வாய்ப்பு கிடைத்தது.

“இளமைக்கு உரியதை இளமை பெறும்”—இந்தப் பழமொழி கிங்கின் மனதில் மின்னியது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஸ்டோஷர் பில்லை வீழ்த்திய இரவில் இதை முதன்முதலில் கேட்டதை அவன் நினைத்தான். சண்டைக்குப் பிறகு அவனுக்கு மது வாங்கிக் கொடுத்து தோளில் தட்டிய செல்வந்தன் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான். “இளமைக்கு உரியதை இளமை பெறும்!” அவன் சொன்னது சரி. அந்த நீண்ட காலத்திற்கு முன் இரவில் இளமை டாம் கிங்கிடமே இருந்தது. இன்று இளமை எதிர் மூலையில் அமர்ந்திருந்தது. தன்னைப் பொறுத்தவரை, அரை மணி நேரமாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தான்; இப்போது அவன் ஒரு முதியவன். சாண்டல் போல அவன் சண்டையிட்டிருந்தால், பதினைந்து நிமிடங்கள்கூட நீடித்திருக்க மாட்டான். ஆனால் முக்கியமான விஷயம்—அவனால் மீண்டு வர முடியவில்லை. மேலெழுந்து நிற்கும் அந்த இரத்த நாளங்களும் கடுமையாகச் சோதிக்கப்பட்ட இதயமும் சுற்றுகளுக்கிடையில் அவனுக்கு வலிமையைச் சேர்க்க அனுமதிக்கவில்லை. ஆரம்பத்திலேயே அவனிடம் போதுமான வலிமை இல்லை. அவனுடைய கால்கள் கனமாகி தசைப்பிடிப்பு தொடங்கியது. சண்டைக்காக அந்த இரண்டு மைல்கள் நடந்து வந்திருக்கக் கூடாது. மேலும், அன்று காலை எழுந்ததிலிருந்தே அவன் ஏங்கியிருந்த அந்த மாமிசத் துண்டு நினைவுக்கு வந்தது. கடன் கொடுக்க மறுத்த கசாப்புக் கடைக்காரர்கள்மீது அவனுக்குள் கொடிய வெறுப்பு எழுந்தது. போதுமான உணவில்லாமல் ஒரு முதியவன் சண்டைக்குச் செல்வது எவ்வளவு கடினம்! ஒரு துண்டு மாமிசம் என்பது எவ்வளவு சிறிய விஷயம்—சில பென்னிகள் மட்டுமே; ஆனால் அவனுக்கு அது முப்பது பவுண்டுகளை அர்த்தப்படுத்தியது.

பதினொன்றாவது சுற்றைத் தொடங்கிய மணி ஒலித்ததும் சாண்டல் பாய்ந்தான்; உண்மையில் இல்லாத புத்துணர்ச்சியை வெளிப்படுத்த முயன்றான். அது என்ன என்பதை கிங் அறிந்திருந்தான்—இந்த விளையாட்டைப் போலவே பழமையான ஒரு பாசாங்கு. அவன் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள பிடித்துக் கொண்டான்; பின்னர் விடுபட்டு சாண்டல் நிலைபெற அனுமதித்தான். அதுதான் கிங் விரும்பியது. இடது கையால் போலி அடி காட்டி, எதிர்புறக் குனிவை வரவழைத்து, மேல்நோக்கி வரும் ஹுக்கைத் தூண்டி, அரை அடிப் பின்வாங்கி, முகத்தை நோக்கி முழுமையான அப்பர்கட் கொடுத்து சாண்டலைச் சுருண்டபடி தரையில் வீழ்த்தினான். அதன் பின்னர் அவனை ஒருபோதும் ஓய்வெடுக்க விடவில்லை; தானும் அடிகளைப் பெற்றபடியே, அதைவிட அதிகமான அடிகளை அவன்மீது பொழிந்தான். சாண்டலைக் கயிறுகளுக்குத் தள்ளி, பலவிதமான ஹுக் மற்றும் நேரடி அடிகளை அவன்மீது செலுத்தி, அவன் பிடிக்க முயன்றபோது பிடியிலிருந்து தப்பியோ அல்லது அவனை அடித்துத் தள்ளியோ கொண்டிருந்தான். சாண்டல் விழப் போகும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு கையால் அவனைத் தூக்கிப் பிடித்து, மறுகையால் உடனடியாகக் கயிறுகளுக்குள் அடித்தான்; அங்கு அவனால் விழ முடியவில்லை.

அந்த நேரத்தில் கூட்டம் பைத்தியமாகிவிட்டது; அது கிங்கின் கூட்டமாக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குரலும் “போ டாம்!” “அவனைப் பிடி! அவனைப் பிடி!” “அவனைப் பெற்றுவிட்டாய், டாம்! அவனைப் பெற்றுவிட்டாய்!” என்று கத்தின. அது ஒரு சுழல்காற்றுப் போன்ற இறுதி சண்டையாக இருக்க வேண்டியது; அதைத்தான் அரங்கின் பார்வையாளர்கள் பணம் கொடுத்து பார்க்க வந்திருந்தனர்.

அரை மணி நேரமாகத் தன் வலிமையைச் சேமித்து வந்த டாம் கிங், இப்போது தன்னுள் இருப்பதாகத் தெரிந்த ஒரே பெரிய முயற்சியில் அதை அளவின்றி செலவிட்டான். அது அவனுடைய ஒரே வாய்ப்பு—இப்போது இல்லையெனில் ஒருபோதும் இல்லை. அவனுடைய வலிமை வேகமாகக் குறைந்துகொண்டிருந்தது; அதில் கடைசி துளி வலிமையும் வற்றுவதற்கு முன் எதிரியை எண்ணிக்கைக்குள் வீழ்த்திவிட வேண்டும் என்பதே அவன் நம்பிக்கை. அடித்துக்கொண்டே, ஒவ்வொரு அடியின் எடையையும் ஏற்படும் சேதத்தின் அளவையும் குளிர்ச்சியாகக் கணித்தபடி, சாண்டலை நாக்அவுட் செய்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதை உணர்ந்தான். அவனுடைய சகிப்புத்தன்மையும் பொறுமையும் அளவுக்கு மீறியவை; அவை இளமையின் களங்கமற்ற சகிப்புத்தன்மையும் பொறுமையும். சாண்டல் நிச்சயமாக முன்னேறப்போகும் வீரன். அவனுக்குள் திறமை இருந்தது. இப்படிப்பட்ட உறுதியான உடலமைப்பிலிருந்துதான் வெற்றிகரமான வீரர்கள் உருவாகிறார்கள்.

சாண்டல் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தான்; ஆனால் டாம் கிங்கின் கால்களில் தசைப்பிடிப்பு ஏற்பட்டது; அவனுடைய மூட்டுகளும் தளரத் தொடங்கின. இருந்தாலும் தன் சிதைந்த கைகளுக்கு வலியை ஏற்படுத்தும் அந்தக் கடுமையான அடிகளைத் தொடர தன்னை வலுக்கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டான். இப்போது அவன் கிட்டத்தட்ட எந்த அடியையும் பெறவில்லை; ஆனாலும் சாண்டலைப் போலவே வேகமாக அவனும் பலவீனமடைந்தான். அவனுடைய அடிகள் பட்டன; ஆனால் அவற்றுக்குப் பின்னால் இனி முன்பிருந்த எடை இல்லை. ஒவ்வொரு அடியும் அவன் மனவலிமையின் கடுமையான முயற்சியின் விளைவாக இருந்தது. அவனுடைய கால்கள் ஈயத்தால் செய்யப்பட்டவை போல கனமாகி, அவற்றைத் தெளிவாக இழுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தன; இதைக் கண்ட சாண்டலின் ஆதரவாளர்கள் உற்சாகமடைந்து தங்கள் வீரனை ஊக்குவிக்கத் தொடங்கினர்.

கிங் மீண்டும் ஒரு முயற்சிக்குத் தூண்டப்பட்டான். தொடர்ந்து இரண்டு அடிகளை கொடுத்தான்—சூரியநாடிப் பகுதியை நோக்கிய இடது அடி சற்றே உயரமாகப் பட்டது; பின்னர் தாடையை நோக்கி வலது குறுக்கு அடி. அவை கனமான அடிகள் அல்ல; இருந்தாலும் சாண்டல் அளவுக்கு அதிகமாக பலவீனமடைந்து மயக்கத்தில் இருந்ததால் தரையில் விழுந்து நடுங்கிக் கிடந்தான். நடுவர் அவன் அருகில் நின்று, மரணத்தைத் தீர்மானிக்கும் விநாடிகளை அவன் காதில் உரக்க எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். பத்தாவது விநாடிக்குள் அவன் எழவில்லை என்றால் சண்டை தோல்வியடைந்துவிடும். கூட்டம் மூச்சை அடக்கி அமைதியாக நின்றது. கிங் நடுங்கும் கால்களில் ஓய்வெடுத்தான். அவனை ஒரு கொடிய மயக்கம் ஆட்கொண்டது; அவன் கண்முன் முகங்களின் கடல் சாய்ந்து ஆடியது; நடுவரின் எண்ணிக்கை தொலைவில் இருந்து வரும் ஒலி போல காதில் கேட்டது.

ஆயினும் சண்டை தன்னுடையது என்று அவன் நினைத்தான். இவ்வளவு அடிகளைப் பெற்ற ஒரு மனிதன் எப்படி எழ முடியும்?

இளமை மட்டுமே எழ முடியும்; சாண்டல் எழுந்தான். நான்காவது விநாடியில் அவன் முகம் கீழாக உருண்டு, கயிறுகளைத் தேடி குருட்டுத்தனமாகத் தடவினான். ஏழாவது விநாடிக்குள் முழங்கால்வரை தன்னை இழுத்துக் கொண்டு வந்து, தலையை தோள்களில் தடுமாறச் செய்து ஓய்வெடுத்தான். நடுவர் “ஒன்பது!” என்று கூவியபோது சாண்டல் நேராக நின்றான்; தோல்வியைத் தாமதிக்கும் சரியான நிலைப்பாட்டில் இருந்தான். இடது கையால் முகத்தையும் வலது கையால் வயிற்றையும் மூடி முக்கியமான பகுதிகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டான்; பின்னர் கிங்கை நோக்கி தடுமாறி முன்னேறினான்—பிடித்துக்கொண்டு மேலும் நேரம் பெற வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில்.

சாண்டல் எழுந்த அந்தக் கணமே கிங் அவன்மீது பாய்ந்தான்; ஆனால் அவன் கொடுத்த இரண்டு அடிகளும் பாதுகாப்பாகச் சுற்றியிருந்த கைகளில் மந்தமாகப் பட்டன. அடுத்த கணம் சாண்டல் பிடித்துக் கொண்டான்; நடுவர் இருவரையும் பிரிக்க முயன்றார். கிங் தன்னை விடுவிக்க உதவினான். இளமை எவ்வளவு வேகமாக மீள்கிறது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்; அந்த மீட்சியைத் தடுக்க முடிந்தால் சாண்டல் தன்னுடையவன் என்பதும் தெரியும். ஒரு வலுவான அடி போதும். சாண்டல் தன்னுடையவன்—முற்றிலும் தன்னுடையவன். அவனைத் தந்திரத்திலும் சண்டையிலும் புள்ளிகளிலும் வென்றுவிட்டான். சாண்டல் பிடியிலிருந்து தடுமாறி வெளியேறினான்; தோல்விக்கும் உயிர்தப்பலுக்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டில் சமநிலையுடன் இருந்தான். இன்னும் ஒரு நல்ல அடி அவனைத் தரையில் விழச் செய்து முடித்துவிடும். டாம் கிங் அந்தக் கணத்தில், கடுமையான கசப்புடன், மாமிசத் துண்டை நினைத்தான்; அந்தத் தேவையான அடிக்குப் பின்னால் அதைத் தன் வலிமையாக வைத்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று எண்ணினான். அடிக்க தன்னைத் தயார் செய்தான்; ஆனால் அடி போதுமான கனத்ததாகவும் வேகமானதாகவும் இல்லை. சாண்டல் ஆடியான்; ஆனால் விழவில்லை. கயிறுகளுக்குப் பின்னால் தடுமாறிச் சென்று பிடித்துக்கொண்டான். கிங் அவனைத் தொடர்ந்து தடுமாறிச் சென்றான்; அழிவு வருவது போல வலியுடன் இன்னொரு அடியை கொடுத்தான்.

ஆனால் அவனுடைய உடல் அவனை விட்டு விலகிவிட்டது. அவனிடம் மீதமிருந்தது களைப்பால் மங்கிய, குழப்பமடைந்த சண்டை அறிவு மட்டுமே. தாடையை நோக்கி குறிவைத்த அடி தோளுக்கு மேல் செல்லவில்லை. அவன் மனதில் அடியை இன்னும் உயரமாகச் செலுத்த விரும்பினான்; ஆனால் களைத்த தசைகளால் அதைக் கேட்க முடியவில்லை. அந்த அடியின் தாக்கத்திலேயே டாம் கிங் தானும் பின்னோக்கித் தடுமாறி கிட்டத்தட்ட விழுந்தான். மீண்டும் முயன்றான். இந்த முறை அவன் குத்து முற்றிலும் தவறியது; முழுமையான பலவீனத்தால் சாண்டல்மீது விழுந்து, தரையில் சரிந்து விடாமல் இருக்க அவனைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

கிங் தன்னை விடுவிக்க முயலவில்லை. தன் முழு முயற்சியையும் செலவழித்துவிட்டான். அவன் முடிந்துவிட்டான். இளமை வெற்றி பெற்றுவிட்டது. பிடியில் இருந்தபோதும் சாண்டல் தன்னைவிட வலிமையானவனாகிக் கொண்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். நடுவர் அவர்களைப் பிரித்தபோது, தன் கண்முன்னே இளமை மீண்டு வருவதைக் கண்டான். கணம் கணமாக சாண்டல் வலிமை பெற்றான். முதலில் பலவீனமாகவும் பயனற்றதாகவும் இருந்த அவனுடைய குத்துகள் பின்னர் கடினமாகவும் துல்லியமாகவும் மாறின. டாம் கிங்கின் மங்கிய கண்களுக்கு அவன் கையுறை அணிந்த குத்து தன் தாடையை நோக்கி வருவது தெரிந்தது; அதைத் தடுக்க தன் கையை இடையில் வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆபத்தைப் பார்த்தான்; செயலைச் செய்ய விரும்பினான்; ஆனால் அவனுடைய கை மிகவும் கனமாக இருந்தது. நூறு எடை கொண்ட ஈயத்தால் கட்டப்பட்டதைப் போல இருந்தது. அதை உயர்த்த முடியவில்லை; ஆன்மாவின் முழு வலிமையாலும் அதை உயர்த்த முயன்றான். பின்னர் அந்தக் கையுறை அணிந்த குத்து அவன் தாடையில் பட்டது. மின்சாரத் தீப்பொறி போல ஒரு கூர்மையான சத்தத்தை அவன் உணர்ந்தான்; அதே நேரத்தில் கருமையான இருள் அவனைச் சூழ்ந்தது.

மீண்டும் கண்களைத் திறந்தபோது தன் மூலையில் இருந்தான். பாண்டி கடற்கரையில் அலைகள் முழங்குவது போல கூட்டத்தின் ஆரவாரம் கேட்டது. அவன் மூளையின் பின்புறத்தில் ஈரமான பஞ்சு வைக்கப்பட்டிருந்தது; சிட் சல்லிவன் முகத்திலும் மார்பிலும் குளிர்ந்த நீரைத் தூவிக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய கையுறைகள் ஏற்கெனவே அகற்றப்பட்டிருந்தன. சாண்டல் அவன்மீது குனிந்து அவனுடன் கைகுலுக்கிக் கொண்டிருந்தான். தன்னை வீழ்த்திய மனிதன்மீது அவனுக்கு எந்தப் பகையும் இல்லை; அவன் அந்தக் கைகுலுக்கலை மனமாரத் திருப்பிக் கொடுத்தான்; அதனால் அவனுடைய அடிபட்ட மூட்டுகள் வலித்தன. பின்னர் சாண்டல் அரங்கின் நடுவுக்குச் சென்று, இளம் பிராண்டோவின் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு, பக்கப் பந்தயத்தை நூறு பவுண்டுகளாக உயர்த்த முன்வந்தான். கிங் உணர்ச்சியின்றி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்; அவனுடைய உதவியாளர்கள் அவனிடமிருந்து வழிந்துகொண்டிருந்த தண்ணீரைத் துடைத்து, முகத்தை உலர்த்தி, அரங்கிலிருந்து வெளியேறத் தயார்படுத்தினர். அவனுக்குப் பசி இருந்தது. அது வழக்கமான வயிற்றைப் பிழியும் பசி அல்ல; வயிற்றின் அடிப்பகுதியில் ஏற்பட்ட பெரும் பலவீனமும் துடிப்பும் முழு உடலுக்கும் பரவியது. சண்டையில் சாண்டல் தோல்விக்கும் வெற்றிக்கும் இடையிலான மெல்லிய சமநிலையில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கணம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. ஆஹா, அந்த மாமிசத் துண்டு அப்போது அவனிடம் இருந்திருந்தால்! தீர்மானிக்கும் அந்த அடிக்குத் தேவையான அளவு வலிமை அவனிடம் குறைந்திருந்தது; அதனால் அவன் தோற்றான். அந்த மாமிசத் துண்டு இல்லாததால்தான் எல்லாம் நடந்தது.

அவனுடைய உதவியாளர்கள் அவனைப் பாதியாகத் தாங்கிக்கொண்டு கயிறுகளைக் கடக்க உதவினர். அவன் அவர்களிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் கயிறுகளுக்குள் குனிந்து, கனமாக தரையில் குதித்தான். அவர்கள் கூட்டத்தின் நடுவே வழி செய்து செல்ல, அவன் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான். ஆடைமாற்றும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து மண்டபத்தின் நுழைவாயிலை அடைந்தபோது, ஒரு இளைஞன் அவனிடம் பேசினான்.

“அவனை உன்னிடம் வைத்திருந்தபோது ஏன் போய் முடிக்கவில்லை?” என்று அந்த இளைஞன் கேட்டான்.

“போய் நரகத்தில் விழு!” என்று டாம் கிங் சொல்லிவிட்டு படிகளில் இறங்கி நடைபாதைக்குச் சென்றான்.

மூலையில் இருந்த மதுக்கடையின் கதவுகள் அகலமாகத் திறந்திருந்தன. விளக்குகளையும் சிரித்தபடி நின்ற மதுபானப் பரிமாறும் பெண்களையும் அவன் பார்த்தான்; சண்டையைப் பற்றி விவாதிக்கும் பல குரல்களையும், மதுக்கடையில் பணம் வளமாக ஒலிக்கும் சிணுங்கலையும் கேட்டான்.

யாரோ அவனை ஒரு பானம் குடிக்க அழைத்தார். அவன் சிறிது நேரம் தயங்கினான்; பின்னர் மறுத்துவிட்டு தன் வழியில் சென்றான்.

அவனுடைய பையில் ஒரு செம்புக் காசுகூட இல்லை; வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டிய இரண்டு மைல் நடை அவனுக்குப் பெரிதாகத் தோன்றியது. தான் உண்மையிலேயே வயதாகிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். டொமைன் பகுதியைக் கடக்கும்போது, திடீரென ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தான். மனைவி தன்னை எதிர்பார்த்து விழித்தபடி, சண்டையின் முடிவை அறியக் காத்திருப்பாள் என்ற எண்ணம் அவனைத் தளரச் செய்தது. எந்த நாக்அவுட்டையும் விட அது கடினமானது; அதை எதிர்கொள்வதே கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது.

அவன் பலவீனமாகவும் வலியுடனும் இருந்தான். அவனுடைய நசுங்கிய மூட்டுகளின் வலி, கூலித்தொழில் வேலை கிடைத்தாலும் கூட ஒரு வாரம் வரை ஒரு மண்வெட்டி அல்லது மண்வாரிக் கருவியின் கைப்பிடியைப் பிடிக்க முடியாது என்று எச்சரித்தது. வயிற்றின் அடிப்பகுதியில் ஏற்பட்ட பசியின் துடிப்பு வாந்தியெடுக்கச் செய்யும் அளவுக்கு இருந்தது. அவனுடைய துயரம் அவனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது; அவனுடைய கண்களில் வழக்கமில்லாத ஈரம் தோன்றியது. கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுதபோது, ஸ்டோஷர் பில்லை நினைத்தான்—அந்தப் பழைய காலத்தில் அவனை எப்படித் தோற்கடித்தான் என்பதை நினைத்தான். ஏழை முதிய ஸ்டோஷர் பில்! இப்போது பில் ஏன் ஆடைமாற்றும் அறையில் அழுதான் என்பதை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

மரியாதையுடன்: Literature.com 

chatGPTக்கு நன்றி.